د پوښتنې ځواب

په مصر، تونس، لیبیا او یمن کې د (انقلابونو) په اړه

پوښتنه:

هغه پېښې چې رامنځته شوې، په ځینو مواردو کې ناڅرګندې دي:

۱- موږ پوه شو چې په مصر او تونس کې پېښې په ذاتي (خپل‌سري) ډول پیل شوې او موږ ورته مبارکې وویلې؛ دغه راز په لیبیا او یمن کې هم پراخ ولسي پاڅونونه وشول. خو ولې پاڅونوالو (انقلابیانو) په تونس او مصر کې یوازې د نظام په "آرایشي جراحي" (ظاهري سمون) بسنه وکړه؟ داسې ښکاري چې ګواکې انقلابیانو دا پړاو وګاټه، خو د نظام "بدنه" پر خپل ځای پاتې شوه، حتی په مصر او تونس کې د نظامونو وابستګي هم بدله نه شوه؟

۲- دغه راز په تونس او مصر کې چارې تر یو بریده په چټکۍ سره مخته لاړې، خو کله چې دا "ساري ناروغي" لیبیا او یمن ته ورسېده، موضوع ډېره اوږده شوه؛ د دې اختلاف لامل څه دی؟

۳- رسنیو په تېرو دریو ورځو کې خپره کړه او لا هم خپروي چې اروپا (برېتانیا او فرانسه) په لیبیا کې مداخلې ته لېواله دي او پر لیبیا د هوايي ممنوعیت (no-fly zone) طرحه چمتو کوي، خو امریکا له دې کار څخه ځان لرې ساتي او یا زړه نازړه ده! د ۲۰۱۱/۳/۹ نېټه فرانسې د لیبیا انتقالي ملي شورا په رسمیت وپېژندله او له اروپايي ټولنې یې هم د پېژندنې غوښتنه وکړه. اروپايي ټولنې نن په بروکسل کې په خپله فوق‌العاده ناسته کې (۲۰۱۱/۳/۱۱) دغې شورا ته نږدې شوه او هغه یې یو رسمي لوری وباله او له قذافي یې وغوښتل چې سمدستي له واکه لرې شي... په ورته وخت کې امریکا د اروپا په څېر لېوالتیا نه ښيي، سره له دې چې تمه کېده امریکا به له دې فرصت څخه د برېتانیا د نفوذ د له منځه وړلو لپاره ګټه پورته کړي... ولې اروپا تر امریکا ډېره مداخلې ته لېواله ده؟

۴- د "پاڅونوالو" په اړه څه؟ ایا هغوی کولی شي د لیبیا د وسله‌وال طاغوت په وړاندې مقاومت وکړي؟ هغه چې په ښکاره او بې‌شرمۍ سره وایي چې لیبیا به پر سوځوونکي اور بدله کړي؟

هیله ده دا مسایل روښانه کړئ، الله سبحانه وتعالی دې تاسو ته خیر درکړي.

ځواب:

۱- دا سمه ده چې پېښې په تونس، مصر، لیبیا او یمن کې په ذاتي ډول پیل شوې... دې چارې یو مثبت اغېز درلود چې د خلکو په منځ کې یې له حکامو څخه د وېرې خنډ مات کړ او اسلامي احساسات پرې غالب وو؛ خلکو بې له وېرې حرکت کاوه او تکبیرونه یې ویل، چې دا د خلکو په خوځولو کې ګټور و... له همدې امله دا کار له دې اړخه ښه او مبارک و.

له بلې خوا، دا تحرکات د عامو شعارونو او احساساتو له مخې پیل شول؛ د داسې تحرکاتو نفوذ د نړیوالو قدرتونو او د هغوی د لاسپوڅو لپاره اسانه وي. ځکه خو په تونس کې اروپايي قدرتونو (برېتانیا او فرانسه) وتوانېدل چې د خپلو روزل شویو اجنټانو له لارې، چې د انقلابیانو په منځ کې ننوتلي وو، په دغو تحرکاتو کې نفوذ وکړي. په پایله کې هغوی وتوانېدل چې د نظام اصلي جوړښت او خپل نفوذ وساتي او یوازې یو ډول "آرایشي جراحي" یا ظاهري بدلون رامنځته کړي.

همدا کار په مصر کې هم وشو، یوازې توپیر دا و چې هلته امریکا د خپلو اجنټانو له لارې په انقلابیانو کې نفوذ وکړ...

هر ویښ او مخلص انسان پر دې پوهېده چې دا تحرکات یوازې احساساتي دي او نړیوال قدرتونه یې په اسانۍ منحرفولی شي. له همدې امله مخلصو ډلو له پاڅونوالو سره خپلې اړیکې زیاتې کړې ترڅو هغوی بیدار کړي، حقایق ورته روښانه کړي او وهڅوي چې د خپلو شهیدانو د وینې سپکاوی ونه کړي او د خپل پاڅون غوښتنې د خپل دین (اسلام) د حکمونو سره سمې کړي.

سره له دې چې له پاڅونوالو سره مخلصانه او جدي هڅې وشوې، خو نورو قدرتونو خپلې ټولې وسیلې په کار واچولې. د مصر په التحریر میدان کې زرګونو خلکو په جمع لمونځ کاوه، تکبیرونه یې ویل او ډېر جوش لرونکي اسلامي احساسات یې لرل، خو بیا یې هم د اسلام حکم د یوې غوښتنې په توګه یاد نه کړ! حتی د فلسطین د اشغالګر یهودي رژیم پر وړاندې یې د جهاد او د کمپ ډېویډ د تړون د لغوه کولو غوښتنه هم ونه کړه!

دا د دې خبرې پخلی کوي چې د سم بدلون لپاره دوه شیان اړین دي:

• عامه رایه (Ra'y 'Am) چې له عام پوهاوي (Wa'y 'Am) څخه سرچینه اخلي، نه یوازې تشه عامه رایه.
• او د ځواک د خاوندانو نصرت (کومک)، نه یوازې هر ډول کومک.

پاڅونوال پر دغو دوو چارو پوه نه وو، ځکه خو پایله یې د سیاسي جوړښت له بدلون پرته، یوازې یو ظاهري سمون شو.

۲- د تونس او مصر (د بن علي او مبارک په چټکۍ لرې کېدل) او د لیبیا او یمن (د پېښو اوږدېدل) ترمنځ توپیر په دې کې دی چې په تونس او مصر کې واکمن نړیوال قدرتونه پر خپل نفوذ پاتې شول. په تونس کې اروپا واک په لاس کې واخیست او چارې یې په تدریجي ډول کنټرول کړې؛ هرکله چې خلکو شور جوړ کړ، هغوی ورته یوه څېره بدله کړه، خو د سیکولر کپیټلیسټي (سرمایه دارۍ) نظام بنسټ پر خپل ځای پاتې شو. په مصر کې هم امریکا په یوازې ځان له پخوانیو او اوسنیو سیاسي قدرتونو سره په اړیکه کې وه او موضوع یې په تدریجي ډول حل کړه؛ کله چې پاڅونوالو غوغا جوړه کړه، دوی به یوه څېره په بلې بدلوله!

نو د بن علي او مبارک د ژر تګ لامل دا و چې په ډګر کې یوازې یو نړیوال لوبغاړی و: په تونس کې اروپا او په مصر کې امریکا... دغو لوبغاړو د خپلو هغو اجنټانو له لارې چې کلونه کلونه یې په پخواني نظام کې روزلي وو، وکولی شول په پاڅونوالو کې نفوذ وکړي، د هغوی تر غږ لوړ چیغې ووهي او د هغو کسانو تر غوښتنو سختې غوښتنې مطرح کړي چې د ظلم او وحشت له امله راوتلي وو، او په دې توګه یې خلکو ته دوکه ورکړه!

یعنې په تونس او مصر کې د جګړې لوري دا وو:

• پاڅونوال چې د ظلم پر وړاندې د فطري احساساتو له مخې راوتلي وو...
• او په تونس کې اروپا د خپلو اجنټانو له لارې او په مصر کې امریکا د خپلو اجنټانو له لارې...

په دې توګه هغوی وکولی شول د "آزادۍ او ډیموکراسۍ" په نوم د سیکولر کپیټلیسټي نظام بنسټ وساتي.

خو په لیبیا او یمن کې کیسه بله ده؛ اروپا ونه شوای کولی امریکا له مداخلې منع کړي. په دغو دوو هېوادونو کې ډګر یوازې د اروپا لپاره خالي نه و چې چارې په خپله خوښه تنظیم کړي. اروپا په پیل کې هڅه وکړه چې د قذافي او علي صالح په ساتلو سره خلک په نمایشي بدلونونو قانع کړي، خو کله چې ثابته شوه چې هغوی د خپلو ګټو په ساتلو کې پاتې راغلي، نو اوس هڅه کوي د هغې سیاسي طبقې له لارې چې په خپله یې روزلې، بدیل جوړ کړي. خو دا کار ورته د تونس په څېر اسانه نه و، ځکه د امریکا په څېر یو بل استعماري قدرت د لیبیا او یمن نفوذ ته سترګې نیولې دي. دلته د جګړې لوري درې دي:

• پاڅونوال چې د ظلم پر وړاندې راوتلي...
• اروپا (برېتانیا او فرانسه په لیبیا کې، او برېتانیا په یمن کې) چې غواړي د څېرو په بدلولو سره خپل پخوانی نفوذ وساتي...
• او امریکا چې هڅه کوي په دواړو هېوادونو کې خپل نفوذ حاکم کړي...

۳- د مداخلې په اړه، د ۲۰۱۱/۲/۱۷ نېټې راهیسې امریکا لیوالتیا وښوده او خپلې کښتۍ یې د لیبیا سواحلو ته نږدې کړې. امریکا غواړي د هوايي ممنوعیت په موضوع کې یوازې په خپله حاکمه وي او ځان د پاڅونوالو "ساتونکی" وښيي، ترڅو له دې لارې د قذافي لپاره خپل بدیل جوړ کړي او د برېتانیا ځای ونیسي.

خو برېتانیا هم ځنډ ونه کړ، خپلې الوتکې یې قبرس ته واستولې او له فرانسې سره یوځای یې د هوايي ممنوعیت لپاره فعالیت پیل کړ. برېتانیا په لیبیا کې یوه سیاسي طبقه لري؛ قذافي او د هغه ملګرو کلونه کلونه د برېتانیا ګټې خوندي کړې وې. اوس چې هغه د سقوط په حال کې دی، برېتانیا غواړي د "قانوني" مداخلې تر پوښښ لاندې د قذافي پر ځای بله څېره راولي.

مګر امریکا په لیبیا کې داسې سیاسي طبقه نه لري چې ورسره ملګرې وي، ځکه خو تر نظامي مداخلې وړاندې د خپلو پلویانو د پیدا کولو په لټه کې ده. امریکا په مداخله کې ځنډ کوي ترڅو پاڅونوال دې ته اړ کړي چې له امریکا څخه د نجات غوښتنه وکړي. امریکا په دې هم پوهېږي چې نظامي مداخله لګښتونه لري او هغوی نه غواړي په دریمه جګړه کې ښکېل شي، ځکه لا هم په افغانستان، پاکستان او عراق کې اخته دي او له مالي بحران سره مخ دي.

نو امریکا غواړي مخکې له مداخلې ډاډ ترلاسه کړي چې په داخل کې نفوذ لري او د جګړې لګښت یې بې‌ځایه نه ځي. له همدې امله هغوی له پاڅونوالو سره د اړیکو په لټه کې دي ترڅو په داخل کې خپل نفوذ پیدا کړي.

۴- د پاڅونوالو د ثبات په اړه، د هغوی مېړانه څرګنده ده؛ هغوی د قذافي د درنو وسلو پر وړاندې بې له وېرې ولاړ دي، د اردو ځینې برخې او قبایل ورسره ملګري شوي دي. خو د وسلو توپیر خورا زیات دی. قذافي د "سوځول شوې ځمکې" په طریقه پر خلکو بریدونه کوي. استعمارګر قدرتونه له همدې وضعیت څخه ګټه پورته کوي ترڅو د "بشري مرستو" او "د وژنو د مخنیوي" په نوم نظامي مداخله وکړي.

د افسوس او شرم ځای دا دی چې د لیبیا ګاونډي عربي حکام هېڅ نه کوي؛ د هغوی پوځونه یوازې د خپلو خلکو د وژلو لپاره راوځي، خو په لیبیا کې د مظلومانو نصرت نه کوي.

موږ په لیبیا کې د خپلو وروڼو لپاره له دې وېرېږو چې استعمارګر هېوادونه به د قذافي له جنایتونو څخه د نظامي مداخلې لپاره د یوې پلمې په توګه ګټه پورته کړي. دغه راز وېره شته چې برېتانیا یا امریکا خپل اجنټان د خلکو د وینې په بدل کې واک ته ورسوي. د دې وضعیت یوازینۍ حل لاره دا ده چې اسلام په روښانه ډول د ژوند، دولت او ټولنې د نظام په توګه ومنل شي. د "ملي شعارونو" لاندې هر څوک نفوذ کولی شي او په پایله کې به د خلکو پاکه وینه ضایع شي او هغه عادلانه نظام به رانشي چې خلک یې په تمه دي.

پر امت لازمه ده چې پر خپلو حکامو، په ځانګړې توګه د مصر، الجزایر او تونس پر چارواکو فشار راوړي ترڅو د دغه طاغوت مخه ونیسي او خپل پوځونه د هغوی د ماتولو لپاره ولېږي؛ ترڅو هغه (قذافي) او ملګري یې په دنیا کې ذلیل او په اخرت کې له سخت عذاب سره مخ شي، او دا کار الله سبحانه وتعالی ته هېڅ ګران نه دی.