پوښتنه: که چېرې په دې پوښتنه کې حساسیت وي، په ځانګړي ډول په دویمه برخه کې یې، نو بخښنه غواړم؛ خو دا پوښتنه له ډېرې مودې راهیسې په ذهن کې راګرځي... په هر حال، که ځواب وي نو ښه خبره ده او که نه وي بیا هم ښه ده. زه پوهېږم چې مسؤل تر پوښتونکي په ښه توګه د داسې حالت لپاره مناسب وخت تشخیص کولی شي... زما پوښتنه دوې برخې لري:
لومړۍ برخه دا چې: پر حزب له ۶۰ کلونو څخه زیات وخت تېر شو چې په ډېرو سختو شرایطو کې کار کوي، داسې شرایط چې شاید ډېرې کمې ډلې ورسره مخ شوې وي. ښايي ټول شباب ونشي کړای دا امانت پورته کړي او ځینې یې پرېږدي... نو ولې د هغوی شرایطو ته پام نه کېږي او عذر یې نه منل کېږي، پر ځای یې د پرېښودونکو په وړاندې "ناارامه" دریځونه نیول کېږي؟
د پوښتنې دویمه برخه دا ده: ایا د هدف ته له رسېدو پرته د دې اوږدو کلونو تېرېدل، د نصرت غوښتلو (طلب النصرة) په طریقه کې د نیمګړتیا په مانا نه دي؟
زه بیا تکراروم چې د پوښتنې پر حساسیت، په ځانګړي ډول پر دویمه برخه یې پوهېږم... که ځواب وي نو ښه ده او که نه وي هم ښه ده... زه دا پوښتنه په داسې حال کې کوم چې زړه مې له حزب سره له مینې ډک دی او د حزب فکر او طریقه سمه بولم، له دې پوښتنې څخه مې هدف یوازې خیر دی، نه ګډوډي یا غوغا... او الله سبحانه وتعالی د سترګو په خیانت او په سینو کې په پټو رازونو ښه خبر دی. والسلام علیکم ورحمة الله وبرکاته.
ځواب: وعلیکم السلام ورحمة الله وبرکاته
هو، د پوښتنې په دویمه برخه کې حساسیت شته... شاید د دې لپاره مناسب ځای د یو خپریدونکي ځواب پر ځای مخامخ لیدنه وای... خو الله دې هغه ظالم طاغوتان مړه کړي چې هر چېرې د حق د کلمې او د حق د خاوندانو تعقیب کوي... او بدکاران او مفسدین ازاد پرېږدي چې هر څه غواړي ویې کړي...
په هر حال، دا د حق د بلونکو، انبیاوو او صالحانو لاره ده په هغو ټولو دورو کې چې طاغوتان، ظالمان او رویبضات (بې کفاینه خلک) پکې واکمن وي... خو بریا د پرهیزګارانو ده.
موږ مخکې هم له داسې پوښتنو سره په اشارې یا صراحت سره مخ شوي یو، خو هغه د داسې خلکو لخوا وې چې له اسلام او مسلمانانو سره یې کینه درلوده؛ هغوی د حق د پوهېدو لپاره نه، بلکې یوازې د ګډوډۍ او د انساني شیطانانو د خدمت لپاره د دنیا د لږې متاع په بدل کې پوښتنې کولې... نو موږ د هغوی په ځوابولو ځان نه بوختو، ځکه هغوی د پوهېدو لپاره نه پوښتي چې ځواب ګټه ورته ورسوي، بلکې د لجاجت او د خبرو د اړولو لپاره پوښتنې کوي ترڅو فتنه راپورته کړي، په داسې حال کې چې پخپله په فتنه کې ډوب دي! له همدې امله مو د هغوی پوښتنو ته پام نه کاوه.
خو ستا په پوښتنه کې مې رښتینولي، ادب او ښه خوی ولید، نو ځکه درته ځواب وایم، مګر په هغه اندازه چې مطلب روښانه کړي، په ځانګړي ډول د پوښتنې د دویمې برخې په اړه، پرته له دې چې هغو جزیاتو ته ننوځم چې دلته یې ځای نه دی. نو د الله په توفیق سره وایم:
۱- د پوښتنې د لومړۍ برخې ځواب:
د "ناارامه" دریځونو عبارت چې په پوښتنه کې راغلی، یو څه ناڅرګند دی؛ ښايي موخه یې د ځینو پرېښودونکو ځانګړي حالتونه وي چې موږ د هغوی د بدو اعمالو له امله ورسره همدردي نه کوو او پام نه ورته کوو... که زما پوهه سمه وي، نو موضوع داسې ده:
موږ په دې پوهېږو چې یو شاب (غړی) ښايي د خپلو شرایطو له امله د دعوت د بار وړلو وړتیا ونلري، په ځانګړي ډول په دې زمانه کې چې دعوت له هر لوري له سختو ستونزو سره مخ دی. ښايي د دعوت بار د ځینو شبابو لپاره دروند شي او د هغو ستونزو په وړاندې کمزوري شي، او د دنیا مینه او زینت یې د الله پر رضا او له اخریت سره پر مینې غالب شي... که له داسې چا څخه وپوښتې چې ولې دې دعوت پرېښود؟ هغه په رښتینولۍ سره درته وایي چې شرایط یې د دعوت بار وړلو ته اجازه نه ورکوي او هڅه به وکړي چې پر هغو برلاسی شي او بېرته راوګرځي... موږ د داسې خلکو واقعیت درک کوو، له هغوی سره ښه اړیکه ساتو او دعا ورته کوو چې الله سبحانه وتعالی ورته سمه لاره وښيي ترڅو بېرته دعوت ته راوګرځي او د خپل کیناستو ګناه په خپلو نېکو عملونو جبران کړي، ځکه نېکۍ بدۍ له منځه وړي.
خو هغه کسان چې "موږ ورسره همدردي نه کوو او د هغوی د بدو اعمالو له امله پام نه ورته کوو" او تا په خپله پوښتنه کې "ناارامه دریځونه" بللي، هغه کسان دي چې منحرف کېږي او دعوت پرېږدي؛ خو د دې پر ځای چې له الله څخه بښنه وغواړي او توبه وباسي او خپله ناسته او انحراف په نېک عمل او نېکې خبرې سره جبران کړي، برعکس خپل کیناستل او انحراف پر حزب، مشرتابه او مسؤلینو باندې د درواغجنو تورونو په پورې کولو سره توجیه کوي... هغوی درواغ ویل اسانه بولي، په داسې حال کې چې دا د الله په شریعت کې لویه ګناه ده... امام مسلم په خپل صحیح کې روایت کړی دی: ... حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ شَقِيقٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ
«...وَإِيَّاكُمْ وَالْكَذِبَ فَإِنَّ الْكَذِبَ يَهْدِي إِلَى الْفُجُورِ وَإِنَّ الْفُجُورَ يَهْدِي إِلَى النَّارِ وَمَا يَزَالُ الرَّجُلُ يَكْذِبُ وَيَتَحَرَّى الْكَذِبَ حَتَّى يُكْتَبَ عِنْدَ اللَّهِ كَذَّابًا»
"...او له درواغو ځان وساتئ، ځکه درواغ سړی ګناه (فجور) ته بیايي او ګناه سړی دوزخ ته بیايي؛ او یو سړی تل درواغ وايي او د درواغو هڅه کوي تر دې چې د الله په وړاندې 'کذاب' (ډېر درواغجن) ولیکل شي." (صحیح مسلم)
له دې سره سره بیا هم هغوی تهمتونه تړي او درواغ وايي! داسې نه کوي چې دعوت پرېږدي او لکه څنګه چې ویل کېږي "هم خپله ارام شي او هم نور ارام کړي"، بلکې د درواغو او بهتانونو تورې پاڼې خپروي... دا هغه کسان دي چې موږ ورسره هیڅ همدردي نه کوو او د هغوی د بدو اعمالو له امله پام نه ورته کوو...
خو هغه کسان چې رښتیا وايي او دا مني چې د خپلو شرایطو له امله د دې دروند بار وړلو ته کمزوري دي، موږ د هغوی وضعیت درک کوو، ورسره ښه خبرې کوو او که مو وس ورسېد د هغو شرایطو په تېرولو کې مرسته ورسره کوو...
دلته به یوه پېښه درته وکړم چې زه یې شاهد وم:
کله چې زه په ځینو هیوادونو کې مسؤل وم، زموږ د دویم شیخ (رحمه الله) لخوا راته پیغام راغی چې له یو پرېښودونکي سره وګورم او د هغه د بېرته راګرځېدو په اړه خبرې ورسره وکړم، ځکه هغه سړی پخوا ډېر پوه او هوښیار و... نو زه ورغلم:
ما ورته وویل: ولې بېرته حزب ته نه راګرځې؟ هغه وویل: "ای ابو یاسین! زه د دې دروند بار وړلو لپاره دومره قوي نه یم؛ زه ونیول شوم او یوازې څو ورځې مې مقاومت ونشو کړای، حزب مې رد کړ او بهر شوم، نو پوه شوم چې زما توان تر دې بار کم دی..." که څه هم زه د هغه په بېرته راګرځولو کې بریالی نشوم، خو هغه د حزب پلوی پاتې شو او دښمني یې ورسره ونه کړه... د داسې چا چې رښتیا وايي، موږ یې درناوی کوو او د خیر دعا ورته کوو... خو هغه څوک چې خپله کمزوري پر نورو د تورونو پورې کولو په واسطه توجیه کوي او وايي چې ده ځکه دعوت پرېښود چې فلانى مسؤل داسې و او هغسې و، او په ناحقه تهمتونه ورباندې تړي او ګومان کوي چې ښه کار کوي...! د دې پر ځای چې استغفار وکړي، ګورې چې له حزب او مشرتابه سره دښمني کوي پرته له دې چې له غچ اخیستونکي او جبار الله څخه ووېریږي... د داسې پرېښودونکو لپاره هیڅ عذر نشته، او هو، موږ ورسره همدردي نه کوو او د هغوی بدو اعمالو ته پام نه کوو.
۲- د پوښتنې د دویمې برخې په اړه:
مخکې له دې چې ځواب درکړم، د نصرت غوښتلو (طلب النصرة) په اړه د رسول الله ﷺ د سیرت ځینې معلومات وړاندې کوم:
د ام المؤمنین خدیجه (رضي الله عنها) له وفات وروسته چې د هغه ﷺ لپاره تر ټولو ښه مرستندویه وه، او بیا د رسول الله ﷺ د تره ابوطالب له مړینې وروسته چې هغه به یې د قریشو له اذیت څخه ساته -دا پېښې د بعثت په لسم کال کې شوې وې چې د "عام الحزن" (د غم کال) په نوم یادېږي- له دې وروسته الله سبحانه وتعالی خپل رسول ﷺ په دوو سترو چارو ویاړلی کړ: اسراء او معراج، او د نصرت غوښتلو اجازه... رسول الله ﷺ له لسو څخه زیات ځله له ثقیف، بني عامر، بني شیبان، بني حنیفه او نورو څخه د نصرت غوښتنه وکړه... خو له هغوی څخه هیچا د هغه ﷺ بلنه ونه منله، بلکې ځینو یې په ډېر بد ډول رد کړ او د رسول الله ﷺ مبارکې وینې یې وبهولې... بیا وروسته هغه ﷺ مصعب (رضي الله عنه) مدینې ته واستاوه، الله سبحانه وتعالی پر هغه بریا نېب کړه او د انصارو د ځواکمنو خلکو یوې ډلې د هغه بلنه ومنله؛ هغوی په حج کې مکې ته راغلل او د نصرت بیعت یې وکړ چې د "عقبه دویم بیعت" نومېږي. بیا رسول الله ﷺ مدینې ته هجرت وکړ او دولت تاسیس شو.
پوښتنه دا ده: ایا رسول الله ﷺ د نصرت غوښتلو په طریقه ښه نه پوهېده چې نصرت ورنکړل شو؟ یا ایا مصعب تر رسول الله ﷺ په ښه توګه نصرت غوښتی و؟ ځواب خامخا "نه" دی. بلکې د هر کار لپاره یو ټاکلی وخت شته:
إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا "بېشکه الله خپل کار سرته رسوونکی دی، یقیناً الله د هر شي لپاره یوه اندازه ټاکلې ده." (سورت الطلاق [۶۵]: ۳)
او موږ اې وروره، د رسول الله ﷺ پیروي کوو؛ نو د نصرت غوښتلو په لاره کې تر خپله وسه هڅه کوو او دا کار په ښه او دقیق ډول تعقیب کوو، په ټولو چارو کې پر الله سبحانه وتعالی توکل کوو او کارونه په دقیق ډول ارزوو ترڅو ډاډه شو چې امر په سمه توګه ترسره شوی دی...
خو موږ په دې لاره کې دوه خبرې په خپلو زړونو او ذهنونو کې لرو:
لومړۍ دا چې د خلافت د اقامې لپاره زموږ کار هر څومره ښه وي، خو دا د قوي او عزیز الله پرېکړه ده چې کله او چېرته به دغه خلافت تاسیسېږي...
دویمه دا چې د الله سبحانه وتعالی سنت داسې دي چې خلافت د ناستو او لټو کسانو په لاس نه قایمېږي، او نه هم پرښتې له اسمانه راکوزېږي چې زموږ پر ځای کار وکړي، بلکې دا د الله په اجازه د هغو رښتینو او هڅاندو مؤمنانو په لاسونو قایمېږي چې که الله ورته نصرت ژر راولي نو شکر ایستونکي وي، او که نصرت وځنډېږي نو صابران وي، نه د الله له رحمت څخه نهیلې کېږي او نه د الله د حکم د اقامې له کار څخه لاس اخلي، تر دې چې د الله امر (نصرت) په داسې حال کې راشي چې هغوی پر همدې لاره روان وي...
خلاصه دا چې:
۱- دا حتمي نه ده چې د خلافت په اقامه کې د نصرت ځنډېدل دې له دې امله وي چې د نصرت غوښتلو کار په سمه توګه نه دی شوی؛ ځکه رسول الله ﷺ تر لسو زیات ځله نصرت وغوښت او ځواب یې ورنکړل شو، په داسې حال کې چې هغه ﷺ د هر چا په پرتله په ښه توګه کار ترسره کاوه... او مصعب (رضي الله عنه) ته نصرت ورکړل شو په داسې حال کې چې د هغه کار د رسول الله ﷺ تر کار پورته نه و... نو د هر څه لپاره ټاکلی وخت شته.
۲- موږ د الله په اجازه پر حقایقو پوهېږو او په سمه توګه یې تعقیب کوو... او په ډاډه زړه کار کوو چې عزیز او حکیم الله به زموږ لپاره هغه څه محقق کړي چې زموږ تر مخه تېر شوو ایمانداره وروڼو لپاره یې محقق کړي و:
وَاذْكُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلِيلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِي الْأَرْضِ تَخَافُونَ أَنْ يَتَخَطَّفَكُمُ النَّاسُ فَآوَاكُمْ وَأَيَّدَكُمْ بِنَصْرِهِ وَرَزَقَكُمْ مِنَ الطَّيِّبَاتِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ "او هغه وخت یاد کړئ چې تاسو لږ وئ، په ځمکه کې کمزوري ګڼل کېدئ، ډارېدئ چې خلک به مو وتښتوي، نو هغه (الله) پناه درکړه او په خپل نصرت سره یې ستاسو تایید (ملاتړ) وکړ او تاسو ته یې له پاکو شیانو څخه روزي درکړه، ترڅو شکر ادا کړئ." (سورت الانفال [۸]: ۲۶)
نو الله نه یوازې موږ ته "پناه" راکوي، بلکې "په خپل نصرت مو تاییدوي" او همدارنګه "له پاکو شیانو روزي" هم راکوي؛ نو الحمد لله رب العالمین.
په پای کې پوښتونکي ته سلامونه وړاندې کوم او د خیر دعا ورته کوم.
د ۱۴۳۹ هـ ق کال د شوال لسمه د ۲۰۱۸/۰۶/۲۴ م کال