د پوښتنې ځواب
د خلافت د اقامې شرعي طریقه او مسلط سلطان (سلطان المتغلب)
پوښتنه:
په ځینو سایټونو کې داسې تبصرې شتون لري چې ګواکې: (حزب التحریر د خلافت د اقامې لپاره یوازې د "نصرت غوښتنې" طریقه ټاکلې او پر هغې ټینګ دی، او له هغې پرته بله کومه شرعي طریقه نه پېژني... په داسې حال کې چې بله طریقه هم شته چې هغه د "مسلط سلطان" (سلطان المتغلب) طریقه ده، یعنې هغه څوک چې په زور او جنګ سره دولت تاسیسوي... دوی دا هم ویلي چې حزب التحریر د بغدادي له اعلان سره د حزبي عصبیت له امله مخالفت کړی، ځکه حزب خلافت یوازې هغه وخت شرعي بولي چې پخپله یې تاسیس کړي...) ایا د دې خبرو په اړه کوم پوره او قناعت بښونکی ځواب شته؟ الله سبحانه وتعالی دې تاسو ته خیر درکړي.
ځواب:
۱- حزب التحریر د خلافت د اقامې شرعي طریقه نه ده ټاکلې، بلکې دا شریعت دی چې هغه یې ټاکلې ده. د رسول الله ﷺ سیرت د دعوت له پیل څخه نیولې د دولت تر تاسیس پورې پر دې خبره ګواه دی... د دولت له تاسیس وړاندې رسول الله ﷺ له هغو د قوت او منعت خاوندانو (Ahl al-Quwwah wa al-Man’ah) څخه نصرت وغوښت چې د سیمې د واقعیت پر بنسټ یې د یوه دولت مقومات درلودل. له همدې امله رسول الله ﷺ قوي قبایلو ته ورغی، هغوی یې اسلام ته راوبلل او نصرت یې ترې وغوښت؛ لکه څنګه چې یې له ثقیف، بني عامر، بني شیبان او په مدینه کې له انصارو څخه نصرت وغوښت. خو کوچنیو قبایلو ته یې یوازې د اسلام بلنه ورکوله... رسول الله ﷺ سره له دې چې په دې لاره کې له ډېرو ستونزو او کړاوونو سره مخ شو، خو پر دې کار یې دوام ورکړ. په شرعي اصولو کې د یوه داسې کار تکرار چې مشقت ولري، پر فرضیت دلالت کوي... په دې توګه رسول الله ﷺ د قوت او منعت له خاوندانو څخه د نصرت غوښتنې ته دوام ورکړ؛ یوې قبيلې یې پښې په وینو ولړلې، بلې رټلی ځواب ورکړ او بلې شرط ورباندې کېښود، خو بیا هم رسول الله ﷺ پر هغه څه ثابت پاتې شو چې الله ورته وحې کړې وه. هغه خپله طریقه بدله نه کړه، داسې یې ونه کړل چې خپلو اصحابو ته د مکې له خلکو یا ځینو قبایلو سره د جنګ امر وکړي ترڅو په منځ کې یې دولت تاسیس کړي. د هغه اصحاب داسې اتلان وو چې له الله پرته له بل چا نه ډارېدل، خو رسول الله ﷺ هغوی ته د داسې کار امر ونه کړ، بلکې د قوت له خاوندانو څخه یې نصرت غوښتنې ته دوام ورکړ، ترڅو چې الله سبحانه وتعالی انصار ورته مسخر کړل او په دویمه عقبه بیعت کې یې ورسره بیعت وکړ. دا کار وروسته له هغه وشو چې مصعب رضي الله عنه په مدینه منوره کې خپله دنده په بریا سره سرته ورسوله؛ هغه د الله سبحانه وتعالی په فضل سربېره د قوت د خاوندانو ملاتړ ترلاسه کړ او د مدینې کورونو ته یې اسلام داخل کړ او هلته یې د اسلام لپاره عامه افکار (رأی عام) رامنځته کړل. په دې توګه عامه افکار او د انصارو بیعت سره یوځای شول او رسول الله ﷺ په مدینه کې په یو پاک او خالص بیعت او د مدینې د خلکو په تود هرکلي سره دولت تاسیس کړ.
دا د دولت د اقامې شرعي طریقه ده او اصل دا دی چې همدا پیروي شي. په افعالو کې اصل د شرعي حکم پیروي ده؛ که یو مسلمان وغواړي پوه شي چې لمونځ څنګه وکړي، نو د لمانځه دلایل مطالعه کوي، که جهاد غواړي د جهاد دلایل ګوري او که د دولت اقامه غواړي، نو باید د رسول الله ﷺ له فعل څخه د هغې د تاسیس دلایل مطالعه کړي. له رسول الله ﷺ څخه د دولت د تاسیس لپاره بله کومه طریقه نه ده ثابته، پرته له هغې چې په سیرت کې یې بیان شوې؛ یعنې د هغو د قوت او منعت خاوندانو دعوت چې د دولت مقومات لري، اسلام ته د هغوی بلل او په رضا او اختیار سره د هغوی نصرت او بیعت غوښتل، خو دا وروسته له هغه چې په سیمه کې یې د عامه پوهاوي پر بنسټ عامه افکار رامنځته شوي وي...
په دې توګه، د خلافت د اقامې شرعي طریقه په اسلام کې په بشپړه توګه روښانه او څرګنده ده؛ او له دې څخه معلومیږي چې د دغه اعلان (د بغدادي اعلان) خاوندانو دا طریقه نه وه تعقیب کړې.
۲- د "مسلط سلطان" (سلطان المتغلب) موضوع چې د فقهې په ځینو کتابونو کې راغلې، باید په مانا یې پوه شو، نه دا چې یوازې دغه لفظ تکرار کړو پرته له دې چې پوه شو کله او څنګه دا کار شرعاً اعتبار لري او کله او څنګه اعتبار نه لري، بلکې پر خپلو خلکو وبال وي!
مسلط سلطان د مسلمانانو د وینې تویدو او پر هغوی د زور، جبر او اکراه له لارې د واکمنۍ له امله ګناهکار دی، او د شرعي طریقې د مخالفت له امله یې خلافت شرعاً نه انعقاد کیږي... خو ځینې فقهاء په دې نظر دي چې د دغه مسلط سلطان حکم هغه وخت مشروع کیږي چې لاندې شرایط پکې پوره وي:
الف- په داسې یو هیواد کې غلبه ترلاسه کړي چې د دولت مقومات ولري، هلته یې واکمنۍ ثبات ومومي او د هیواد کورنی او بهرنی امنیت په خپله وساتي.
ب- په دغه هیواد کې اسلام په عدل او احسان سره پلي کړي، د خلکو ترمنځ ښه چلند وکړي، ترڅو خلک له ده سره مینه وکړي او دی له هغوی سره، او خلک ترې راضي وي.
ج- د هغه هیواد خلک د رضا او اختیار له مخې د انعقاد بیعت ورسره وکړي، نه په زور او جبر؛ او د شرعي بیعت شرطونه پکې وي، چې یو یې دا دی چې بیعت باید اصلاً د هغه هیواد د خلکو له خوا وي، نه یوازې د مسلط سلطان د ډلې له خوا. ځکه شرعي بیعت د رسول الله ﷺ په پیروۍ همدا ډول دی؛ رسول الله ﷺ تر هر څه وړاندې د مدینې د خلکو (انصارو) بیعت په رضا او اختیار سره اخیستو ته لیواله و، نه یوازې له خپلو مهاجرو اصحابو څخه، او د دویمې عقبې بیعت پر همدې خبره ګواه دی.
په دې توګه، مسلط سلطان ګناهکار پاتې کیږي او هیڅ ډول شرعي اعتبار نه لري، ترڅو چې پورتني درې واړه شرایط پوره نه کړي. کله چې دا شرایط پوره شي، نو د مسلط سلطان حکم د رضا او اختیار د بیعت له شېبې څخه مشروع کیږي. دا د مسلط سلطان واقعیت دی، هیله ده چې هوښیار غوږونه یې واوري... او څرګنده ده چې دا شرایط د هغه اعلان په خاوندانو کې نه وو پوره شوي، بلکې هغوی ځانونه او خپل اعلان په ناحقه پر خلکو وتپلو.
له پورتنیو څرګندونو جوتیږي چې هغوی نه صحیح شرعي طریقه تعقیب کړې وه او نه یې د مسلط سلطان طریقه... بلکې خلافت یې په غیر شرعي بڼه او د شرایطو له پوره کېدو وړاندې اعلان کړ، نو ځکه د هغوی اعلان شرعاً هیڅ وزن او ارزښت نه درلود، بلکې یوه بې ګټې خبره وه؛ واقعیت یې بدل نه شو، بلکې هغوی هماغه ډول یو وسله وال تنظیم پاتې شول.
۳- دا خبره چې حزب خلافت یوازې هغه وخت شرعي بولي چې پخپله یې تاسیس کړي، د غڼې تر کور هم کمزورې خبره ده! دا هغه څه دي چې شیطان یې د لږ بصیرت او لنډ فکره خلکو په زړونو کې اچوي... حزب غواړي چې خلافت په پاکه، صفا او بې عیبه بڼه تاسیس شي. موږ د "ماشوم د مور" په څېر یو؛ زموږ هدف دا دی چې دا ماشوم ونه وژل شي او نه یې صورت مسخ شي... بلکې ماشوم باید قوي، روغ، ښه ساتل شوی او ښه پالل شوی وي؛ دا مهمه نه ده چې څوک یې پالي... موږ غواړو چې خلافت په خپل حق سره تاسیس شي، داسې چې لوړ شان او قوي واک ولري، په داخل کې اسلام پلي کړي او بهر ته یې د دعوت او جهاد له لارې ورسوي؛ ترڅو په رښتیا سره هماغه د نبوت پر منهج راشده خلافت وي چې الله سبحانه وتعالی یې وعده کړې او رسول الله ﷺ یې د جبري واکمنۍ وروسته د بیا راتګ زیری ورکړی دی... هغه وخت چې هر څوک خلافت په خپل حق سره تاسیس کړي، که موږ یو او که بل څوک، نو خبره به یې منل کیږي او اطاعت به یې کیږي. ځمکه به د الله په اذن خپل خزانې راوباسي او اسمان به خپل برکتونه نازل کړي، اسلام او مسلمانان به عزتمن او کفر او کافران به ذلیل شي؛ او الله غالب او حکیم دی...
موږ غواړو چې خلافت په هماغه ډول پاک او مبارک راوګرځي لکه رسول الله ﷺ چې راوړی و او راشده خلفاوو یې پیروي کړې وه... داسې خلافت چې الله سبحانه وتعالی، رسول الله ﷺ او مومنان ورسره مینه ولري، داسې خلافت چې د مسلمانانو زړونو ته خوښي او دیار ته یې عزت راوړي... نه دا چې د خلافت نوم په ناحقه د مسلمانانو په وینو ولړل شي او بڼه یې مسخ شي.
موږ ته درد راکوي چې د داسې خلافت په اړه، چې نړۍ لړزوي او استعمارګر کفار ترې ډارېږي، ملنډې ووهل شي او شان یې دومره ټیټ کړل شي چې هیڅ اهمیت پاتې نشي. امریکا د دغه اعلان په اړه وویل: "دا هیڅ شی نه دی"، په داسې حال کې چې د خلافت د اعلان پر مهال باید هغوی د وینې اوښکې توی کړې وای... همدارنګه موږ ته درد راکوي چې ځینې هغه خلک چې خلافت ورته یو لوی ارمان و، اوس د دغه اعلان له امله ورته د یوې بې اهمیته پېښې په سترګه ګوري...
حزب د اسلام امین ساتونکی دی، د الله په لاره کې د هیڅ ملامتوونکي له ملامتۍ نه ډارېږي. نېک کار ته نېک او بد ته بد وايي، او له دې څخه نه کومه حزبي ګټه غواړي او نه د دنیا مال؛ بلکې ټولې دنیا ته په هماغه سترګه ګوري لکه رسول الله ﷺ چې په هغه حدیث کې فرمایلي چې ترمذي له عبدالله بن مسعود رضي الله عنه څخه روایت کړی:
مَا لِي وَلِلدُّنْيَا، مَا أَنَا فِي الدُّنْيَا إِلَّا كَرَاكِبٍ اسْتَظَلَّ تَحْتَ شَجَرَةٍ ثُمَّ رَاحَ وَتَرَكَهَا
"له دنیا سره زما څه کار؟ په دنیا کې زما مثال د هغه سپاره په څېر دی چې د یوې ونې تر سیوري لاندې د لږ وخت لپاره کېناست، بیا یې هغه پرېښوده او لاړ."
د حزب په نزد دنیا یوازې هماغه لږ وخت دی چې تر ونې لاندې سیوري ته ناست وي، نو هڅه کوي چې دا وخت په صالح، صادقانه او نه ستړي کېدونکي کار کې تېر کړي، ترڅو د قوي او عزیز الله په اذن سره خلافت په حق سره تاسیس او شرعي احکام پلي کړي.
۴- په پای کې دا چې حزب التحریر له شپیتو کلونو څخه زیات وخت د رسول الله ﷺ په طریقه د خلافت د اقامې لپاره کار کړی، او په دې لاره کې یې کلونه کلونه د ظالمانو په زندانونو، تعقیبونو، ځورونو او شکنجو کې تېر کړي دي. د حزب ګڼ شمېر ځوانان شهیدان شول او ډېر نور ورسول شول... خو حزب سره له دې ټولو ستونزو لا هم پر حق ثابت قدمه دی... نو د داسې یو حزب په اړه به دا ګومان وشي چې د هرې هغې ډلې مخالفت کوي چې خلافت په حق سره تاسیسوي؟ که خلافت تاسیس شي، که یې حزب تاسیس کړي او که بل څوک، حزب نه یوازې مخالفت نه کوي بلکې د شکر سجده ادا کوي... خو په ورته وخت کې د هر هغه چا پر وړاندې درېږي چې د خلافت نوم په ناحقه کاروي، د هغې بڼه مسخ کوي او شان یې ټیټوي. حزب به د الله په اذن د هر هغه مکر او سازش په وړاندې لکه کلکه ډبره ولاړ وي چې غواړي خلافت بدنامه کړي. خلافت به د الله په اذن د داسې نرو کسانو په لاس تاسیس شي چې تجارت او معامله هغوی د الله له ذکره نه غافلوي؛ داسې کسان چې د خلافت مستحق او اهل وي. بیا به د خلافت سپیده داغ یو ځل بیا راڅرګند شي:
وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ * بِنَصْرِ اللَّهِ يَنْصُرُ مَنْ يَشَاءُ وَهُوهُ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
"او په هغه ورځ به مومنان د الله په نصرت خوشحاله شي؛ هغه چې هر چاته وغواړي نصرت ورکوي او هغه ډېر غالب او مهربان دی." (سورت الروم [۳۰]: ۴-۵)
د ځواب د کښته کولو لپاره په تور او سپین PDF فارمټ کې دلته کلیک وکړئ
د ځواب د کښته کولو لپاره په رنګه PDF فارمټ کې دلته کلیک وکړئ
